نويسندگان بزرگ سينما

داستان، داستان است
 

ارنست لمان
Ernest Lehman
فيلمنامه نويس مثل ارنست لمن کم داريم. که اغلب با يک کارگردان و مؤلف مشخص کار نکند، و در عين حال اين همه اثر معروف و مؤثر در گونه هاي سينمايي مختلف داشته باشد. لمن يکي از شخصي ترين و مؤلف ترين آثار استاد سنيما، آلفرد هيچکاک، يعني شمال از شمال غربي را نوشته. نوار دلخراش بوي خوش موفقيت درباره خشونت موجود در ژورناليسم ميانه قرن بيستم هم کار اوست. دو موزيکال فوق مشهور، آواي موسيقي و داستان وست سايد را هم به همراه رابرت وايز خلق کرد. به اضافه چه کسي از ويرجينيا وولف مي ترسد، براساس نمايشنامه فوق العاده ادوارد آلبي. فقط اين نبود. ارنست لمن همچون ويليام گلدمن، گذشته از جايگاه خودش به عنوان طراح شخصيت و نويسنده اصلي، يک اقتباس گر بزرگ هم بود. نه فقط نمايشنامه آلبي، که او نگاهي از تراس را بر اساس نوول جان اوهارا نوشت. چهار موزيکال موفقش؛ سلام دالي، سلطان و من، آواي موسيقي و داستان وست سايد، پيشينه نمايشنامه اي داشتند و نمايش هاي مشهوري در سالن هاي برادوي محسوب مي شدند. به اينها اضافه کنيد ديگر همکاري شيرين دست کم گرفته شده اش با هيچکاک يعني توطئه فاميلي، تريلر هيجان انگيز جايزه به کارگرداني مارک رابسن، و يکي آن بالا مرا دوست دارد که ميان سينما دوست هاي ايراني، جايگاهي ويژه، فراتر از شهرتش در تاريخ سينما دارد.
 با ارنست لمن اما به دوران خوش خرم سينماي کلاسيک باز مي گرديم. روزگاري که فيلمنامه ها فارغ از هر چيز داستان هاي بي خدشه جذابي بودند با قهرمان هايي روشن و ملموس، که تماشاگر را به فرو رفتن در دنياي خودشان فرا مي خواندند. دوراني که درام ها، درام بود و قهرمان ها، قهرمان. و فيلمنامه نويس ها، قصه گوهاي بزرگي که وظيفه شان غوطه ور کردن تماشاگران در دنياي پاک و روشن داستان ها بود. در اين پرونده اين فرصت کمياب را يافتيم که در دو کتاب، دو گفت وگوي مفصل با لمن بيابيم. در عصر داده هاي اينترنتي روز، متن گفت وگوهاي جديد با اساتيد بزرگ سينماي کلاسيک، که بار آموزشي به دردخوري هم داشته باشد، کم گير مي آيد، اما در مورد لمن انگار شانس آورديم. قصه گوهاي بزرگ، خوب حرف مي زنند. براي آنها هر گفت وگويي، روايت يک داستان ديگر است. امتحانش کنيد.
منبع: نشريه فيلم نگار شماره 103